Het was haar manier geweest om de hittegolf door te komen. Ze had geen geld voor een lange reis naar een koeler klimaat. In haar flat in het stadscentrum, tussen asfalt en beton, was het snikheet. Dus besloot ze het bos te verkennen. Daarvoor had ze een score verzonnen: ze wilde nagaan hoe het met de beekjes gesteld was die op de kaart waren aangeduid.

Ik voelde haar al van ver naderen. En ik zette een energetisch beschermend veld op. Ik had nog nooit eerder een mens van zo dichtbij meegemaakt. Ik wilde weten met wie ik te maken had. Ze voelde mijn grens. Ze stopte op ongeveer dertig meter van mijn stam. Ze respecteerde mijn behoefte aan privacy. Ze kwam nog een paar keer terug, maar liet me met rust. Dat kon ik zeker waarderen.

Een paar seizoenen later bereikte me het nieuws dat ze een cursus had gevolgd over hoe je respectvol met bomen omgaat en hoe je met ons communiceert. Die lessen kreeg ze van een zeer eerbiedwaardige boom die, net als ik, anoniem wenst te blijven. Ze kwam me weer bezoeken, maar deze keer wist ze precies hoe ze me moest benaderen. Ik opende mijn veld en liet haar dichterbij komen. Na een paar bezoekjes durfde ze mijn stam aan te raken. Het was een bijzondere ervaring, met zoveel bacteriën en microben die daarbij vrijkwamen.

Ze kwam regelmatig bij me zitten en ik probeerde een paar berichten door te geven die ze automatisch ontving. Ze typte ze in op haar telefoon. Dat apparaat, een grote verzameling mineralen die ik niet kende, leidde haar elke keer enorm af. Dus besloot ik in te grijpen. Met mijn magnetische straling bracht ik het apparaat in de war toen ze een heel stuk van een verhaal had ingetypt. Arme vrouw, ze was behoorlijk overstuur. De volgende dag verscheen ze weer, dit keer met een klassieke vulpen en een notitieboekje. Dat beviel me ook niet. Dus greep ik opnieuw in. Ik blokkeerde de inkt zodat die niet meer vloeide. Ze probeerde van alles en gaf het uiteindelijk op.

Pas op de derde dag begreep ze de boodschap: ze kwam bij me zitten met potlood en papier. Ze schreef en schreef, en vulde meerdere pagina’s. ‘s Avonds typte ze die pagina’s over op haar computer en gumde haar handschrift uit. Ze hergebruikte de pagina’s tot ze grijs en grauw waren geworden. En zo schreven we samen een roman, Bosberichten, op ongeveer tien vellen papier gemaakt van het hout van mijn mede-bomen.

Tina Horne vertaalde de roman naar het Engels, Peter Jacquemyn verzorgde de illustraties. Kunstcentrum nadine uit Brussel was coproducent van het boek en drukte 100 artistieke exemplaren in het Engels en 100 in het Nederlands met hun riso-machine. Click Click Print drukte de cover, Chez Rosi verzorgde het binden van de boeken. De reguliere uitgave is verkrijgbaar via de print-on-demand- services Brave New Books (NL) en Ingram Spark (EN), of via een klassieke boekhandel. Ik ben verheugd dat zo respectvol met papier wordt omgegaan bij deze editie. Zoveel bomen hebben al gerapporteerd over de duizenden boeken die jaarlijks onverkocht in de papierversnipperaar belanden.

Meer informatie over onze publicatie vind je hier.

Tina Horne translated the novel to English, Peter Jacquemyn made the illustrations. Brussels arts centre nadine co-produced the publishing of the book and riso-printed 100 copies in English and 100 in Dutch.

You find more about our publication here.